Instytut Pamięci Narodowej staje się coraz bardziej uniwersalną instytucją. Nie tylko odpowiada na określone potrzeby polityczne, nie tylko ziszcza filozoficzne powołanie poszukiwania Prawdy, nie tylko skutecznie unicestwia mniejszych i większych narodowych bohaterów, ale również promuje młodość. IPN niczym „Taniec na lodzie”, i też za państwowe pieniądze, wyławia i wzmacnia młode talenty, skupione wokół nowej prężnej dziedziny historycznej, jaką jest „ubekologia”. Dziedzina to rozległa, bo obejmująca cały PRL, a więc i wszystkich, którzy wtedy żyli. wiadomosci.wp.pl

Decyzja prezydenta Lecha Kaczyńskiego popierająca kandydaturę duńskiego polityka A.F.Rasmussena na szefa NATO, mimo że wywołała niezadowolenie rządu, ma – w mojej opinii – charakter pozytywny i do tego przełomowy. Po pierwsze, prezydent wspierając Duńczyka wyszedł poza wąsko pojmowany i niezdrowy polski patriotyzm, którego formuła polega na tym, by wspierać to co nasze, niezależnie od tego, jakie to jest. wiadomosci.wp.pl

„Kochaj i rób co chcesz” - pisał św. Augustyn, co zarówno w jego czasach, jak i w dzisiejszych brzmi niesłychanie permisywnie. Miłość to dziwne uczucie, silne, ślepe, namiętne i rzadko rozsądne, dające okiełznać się zasadami. Przyzwolenie więc dla działań płynących z miłości wydaje się wątpliwe z moralnego punktu widzenia. Ale – trzeba wiedzieć – gdy św. Augustyn wypowiedział to zdanie miał już za sobą okres młodzieńczej nieodpowiedzialności i swojej wielkiej miłości. Św. Augustyn nie pisał dla zakochanych, lecz dla członków chrześcijańskiej wspólnoty. wiadomosci.wp.pl

Prezydent jest rozdarty. I to rozdarcie staje się coraz bardziej widoczne. Z jednej strony chce być praktykiem, który na bieżąco tworzy i koryguje politykę zagraniczną, wewnętrzną, światowa i ogólną. Z drugiej strony najwyraźniej spełnia się osobowościowo w działaniach symbolicznych. Rozdawanie medali i ogłaszanie żałoby narodowej to czynności, które w widoczny sposób wzmacniają jego poczucie godności. Poczucie, które coraz częściej kłóci się ze zdrowym rozsądkiem. Ale - musimy to uznać za fakt! - w polskiej (a nie tylko prezydenckiej) polityce zdrowy rozsądek jest w pogardzie równie wielkiej jak troska o dobro wspólne. wiadomosci.wp.pl

Już nie wiem, jakich słów użyć. Niesmak, kpina, żałość, kompromitacja. To ostatnie chyba najbardziej pasuje, bo też często ma ostatnio zastosowanie. Bo jak inaczej określić zachowanie Głowy Państwa na zgliszczach i wiele innych wpadek. wiadomosci.wp.pl

Sądziłem, że znów zmuszony będę zabrać głos we własnej sprawie. Dziś widzę, że już nie tylko w swojej. Prezes IPN pokazał wprost i wyraźnie, jakie są jego intencje, jak działa i na co go stać. Dał Polakom najlepszy argument do radykalnych zmian tej instytucji. Dał argument, że nie nadaje się na szefa takiej instytucji, że naraża Polskę na śmieszność, że gra politycznie sprawami historycznymi. wiadomosci.wp.pl

Gdy Peter Evans analizował w latach 70. formułę „zależnego rozwoju” w Brazylii, uznał, że – mimo konfliktu między – jak to ujął – „globalną racjonalnością” międzynarodowych korporacji i banków a „lokalnymi priorytetami i lokalną akumulacją”, udało się wynegocjować kompromis. wiadomosci.wp.pl

W gospodarce światowej zaczyna się już mówić o przyszłej premii z tytułu dziś podjętego ryzyka. Chodzi o zyski związane z zakupem tanich akcji (i nieruchomości) w czasie kryzysu. To dobrze. Bo zaczyna się dostrzegać, że kryzys się wreszcie skończy i trzeba już planować, co będzie potem. wiadomosci.wp.pl

To, że kryzys zmienia sposób działania Unii jest banałem. Formułowanie na ten temat „teorii” jest zapewne przedwczesne. A jednak… Nie mogę się oprzeć pokusie, żeby nie zasygnalizować, dokonującego się na naszych oczach, odwrotu w UE od sieciowej władzy z ruchomym centrum (a czasem – w ogóle centrum pozbawionej) i powrotu do hierarchicznej (a może – wręcz homogenicznej) formuły zarządzania. Co więcej – i to właśnie jest tak fascynujące – stało się to możliwe dzięki tym samym procedurom, które zdawały się gwarantować trwałe przejście do sieciowości i postpolityczności. wiadomosci.wp.pl

Kilka dni temu wróciłam z Wilna. To był mój pierwszy pobyt na Litwie, mimo (a może właśnie dlatego) że mój pradziadek był Litwinem (wysiedlonym w XIX wieku na teren dzisiejszej Polski), a kuzyn mojego ojca do 1953 roku, aż do śmierci, walczył w antykomunistycznej partyzantce na terenie południowej Litwy. Po prostu nie chciałam poczuć jakiejś więzi z tym krajem, żeby nie skomplikować przeżywania swojej własnej tożsamości. wiadomosci.wp.pl

Dobór kandydatów w wyborach europejskich przez nasze partie to klasyczne mieszanie ludziom w głowach, to poważne podważenie reguł demokracji. Sięga się po kandydatów od Sasa do lasa, zamiast korzystać z własnego potencjału według przejrzystych zasad. To polityka nieczytelnego podziału, a nie społecznego udziału. wiadomosci.wp.pl

Stowarzyszenie "Pasaż Antropologiczny" zorganizowało konkurs, którego uczestnicy na piśmie i na taśmie filmowej mieliby dokumentować przejawy dialogu międzykulturowego w Warszawie. Zadanie niezbyt trudne, gdyż stolica naszego kraju jest w coraz większym stopniu miejscem mieszania się różnych religii, grup etnicznych, języków itp. Bywają jednak takie grupy, które nigdy ze sobą rozmawiać nie będą. wiadomosci.wp.pl

Wczoraj podczas przerwy na kawę koleżanka powiedziała mi, że ma problem, gdyż interesuje się nie normalnymi facetami, tylko takimi trochę innymi. Problem? Problem miałaby, gdyby interesowali ją normalni. Znaleźć normalnego faceta (znaleźć cokolwiek normalnego) jest bowiem dzisiaj wyjątkowo trudno. wiadomosci.wp.pl

Sezon ogórkowy w pełni, więc czego się nie robi, by zelektryzować opinię publiczną. Dwa dni temu doskonale do tego celu posłużyły rzekome plany snute przez Ministerstwo Zdrowia w celu zakazu przeprowadzania cesarskich cięć. Na enuncjacje jednego z dzienników od razu odpowiedzieli komentatorzy, politycy i organizacje społeczne. Po raz kolejny ciało kobiety stało się polem ideologicznej walki. A właściwie placem zabaw. wiadomosci.wp.pl

Podobno najlepiej jest mieszkać w kraju, w którym większość ludzi nie pamięta nazwiska premiera i prezydenta. To znaczy, że urzędnicy ci nie narzucają się opinii publicznej, nie wywołują skandali, nie marnują czasu na konferencje prasowe, tylko rzetelnie realizują powierzone im zadania. I jak to się ma do Polski, w której wiemy nie tylko, że córka premiera pracuje za ladą, ale również że sam premier ma za dużo cholesterolu. wiadomosci.wp.pl

Przez tydzień byłem odłączony od kanałów informacyjnych i – jak zwykle w takich przypadkach – spodziewałem się wszystkiego po powrocie. Wszystkiego poza krową. Krowy są duże, z reguły mało się ruszają i rzadko zaskakują. Tym razem jednak się udało. Kogo nie zaskoczyłaby krowa w roli narodowego zwierzęcia Polaków. wiadomosci.wp.pl

Skoro - w związku z naszą podwójną delegacją na szczyt w Brukseli - tyle mówi się o dwóch Polskach, warto może wziąć ten metaforyczny zwrot za dobrą monetę. W końcu Polskę już nie raz dzielono. Dlaczego by nie podzielić jej jeszcze raz - tym razem wzdłuż Krakowskiego Przedmieścia. wiadomosci.wp.pl

"Nasz Dziennik" bardzo troszczy się o Polskość. Dlatego piórem swoich dziennikarzy walczy ostatnio o to, aby nazwa "Polska" była prawem chroniona i by nie można je było używać na prawo i lewo. Mam nadzieję, że publicyści tej "Naszej" gazety mają już swoją (krótką) listę dopuszczalnego użytku Polski. Jeśli nie – mam propozycję. wiadomosci.wp.pl

Stosowanie relatywizmu w sferze wartości stopniowo pozbawia nas możliwości wyboru. Nie dlatego, że nam cokolwiek narzuca, ale – poprzez unaocznienie nieistotności samego aktu wybierania. Cokolwiek postanowimy staje się bowiem pozbawione mocy, bo nie jest traktowane jako bezwarunkowe, absolutne i moralnie ugruntowane. wiadomosci.wp.pl

Kryzys jako moment prawdy to nie tylko ujawnienie bezradności i hipokryzji w stosunkach z tzw. nowymi państwami Unii. I nie tylko (bo sytuacja nie znosi próżni) widoczne wypieranie w kontaktach z Rosją dotyczących polityki energetycznej, słabnącej gwałtownie Komisji Europejskiej przez konsorcjum zachodnioeuropejskich dystrybutorów gazu, ściśle powiązanych z Gazpromem stosunkami biznesowymi. wiadomosci.wp.pl

Wbrew prawniczym pozytywistom (uznającym, że prawo jest legalne, gdy zostało wprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą i gdy jest wewnętrznie niesprzeczne) coraz częściej mamy do czynienia z procedurami i konstruktami prawnymi odwołującymi się do tzw. legalizmu kontradyktoryjnego. Czyli – legalizmu, w którym sprzeczność jest zasadą. wiadomosci.wp.pl

Trudno przekazać młodym ludziom, czym był komunizm. Nie wystarczą, podbudowane przykładami, opowieści jak tamten reżim, gdy próbował kogoś zniszczyć, wciągał ofiarę do współudziału w tym dziele. Wszystkie te rytuały samokrytyki, nagrody za wyparcie siebie, czy tylko – tresowanie w samoograniczeniu, które potem stawało się drugą skórą. wiadomosci.wp.pl

Zakończył się proces J. Fritzla, rozpoczął Krzysztofa K. z Siemiatycz, który gwałcił swoją córkę przez wiele lat. Przy zachowaniu wszelkich proporcji, te dwie sprawy są do siebie podobne. Źle by się jednak stało, gdyby służyły wyłącznie za chwilową medialną sensację, sycąca ciekawość gawiedzi. Analizując je, można zastanawiać się nad złem, które siedzi w człowieku, nad obojętnością społeczeństwa, nad straszliwą przemocą, jaka jedni stosują nad innymi, wreszcie nad władzą mężczyzn nad kobietami. wiadomosci.wp.pl

Rok temu premier Donald Tusk w swojej wielkiej dobroci ofiarował kobietom polskim w darze J. Radziszewską, panią minister do spraw równego traktowania. Po roku urzędowania minister Radziszewska dała w darze kobietom polskim pierwszy dokument, który im służy („Powiedz NIE molestowaniu w pracy”), nie zrobiła tego jednak z obowiązku, lecz na prośbę „Dziennika”. Dobre i to, zwłaszcza, że przez cały rok pani minister zapierała się, że nie jest ministrem od równego traktowania kobiet i mężczyzn, ale „w ogóle”. To trochę tak jakby minister zdrowia deklarował, że będzie w ogóle zajmować się ludźmi, a nie chorymi. wiadomosci.wp.pl

W niedzielę 8 marca w Warszawie i w kilku miastach Polski odbyły się Manify. Dawniej w popularny „Dzień kobiet” obywatelki uśmiechały się i przyjmowały kwiaty, dziś domagają się równości i respektowania swoich praw, w tym prawa do aborcji. Manify mają coraz więcej swoich zwolenników, a ich przebieg jest z reguły dynamiczny i radosny. Wystarczy jednak kilku wyrostków, którzy dla hecy, popularności i zamanifestowania posłuszeństwa „politycznej centrali” ukażą się z hasłami gdzieś na horyzoncie, by media przedstawiły ich jako ważny głos w debacie o prawach kobiet. wiadomosci.wp.pl

Zarząd Transportu Miejskiego odmówił feministkom i feministom umieszczenia plakatów na autobusach. Powód? Ryzyko doprowadzenia do rozważań. wiadomosci.wp.pl

Myślę, że w sytuacji pogłębiającego się spowolnienia gospodarki, coraz wyraźniejszego niebezpieczeństwa niewykonania budżetu i narastającego w związku z tym ryzyka niepokojów społecznych, nikogo nie zaskoczył fakt, że najbardziej opiewanym posunięciem Donalda Tuska ostatnich tygodni jest powołanie nowego rzecznika rządu. To jest właśnie ta decyzja kadrowa, która najbardziej potrzebna jest Polsce, rządowi i przyszłemu prezydentowi RP. wiadomosci.wp.pl

Wśród wielu oznak tego, że Platforma Obywatelska już wkrótce osiągnie stuprocentowe poparcie społeczne, jest też jedna, która pokazuje, że stratedzy PO zdają sobie sprawę, że sondaże są, łagodnie mówiąc, nieco zbyt optymistyczne. Tą wskazówką jest powszechny wstręt PO do referendów. wiadomosci.wp.pl

Zarząd Transportu Miejskiego odmówił organizatorkom corocznej Manify (8 marca) umieszczenia na tyłach autobusów plakatów reklamujących imprezę. Przyczyną odmowy była wszelako nie tyle nienawiść do feministek, ani nawet kontrowersje wokół prawdziwości treści znajdujących się na plakatach, co ogólna niechęć do… „rozważań”. W uzasadnieniu odmowy czytamy m.in. „Tabor komunikacji miejskiej nie jest odpowiednim miejscem do wymiany poglądów czy prowokacji artystycznych. Reklamy mogłyby wpłynąć na mentalność i osobowość odbiorcy a więc, w konsekwencji, prowadzić do rozważań.” – napisała w liście wyjaśniającym rzeczniczka ZTM pani – nomen omen – Cudak. wiadomosci.wp.pl

Pani Barbara Jackiewicz, która po dwudziestu czterech latach bezustannej troski, „domaga się” eutanazji dla swego pozostającego w stanie wegetatywnym syna, mówi („Dziennik”, 1.03), że nic nie wzbudza w niej takiego buntu jak ludzkie zakłamanie. Jedni krzyczą o świętości życia, ślepi na ludzkie cierpienie, a inni doradzają proste sposoby załatwienia problemu: skutecznie i bez rozgłosu. wiadomosci.wp.pl